“Douglas Adams about innovation and age:

1) everything that’s already in the world when you’re born is just normal;

2) anything that gets invented between then and before you turn thirty is incredibly exciting and creative and with any luck you can make a career out of it;

3) anything that gets invented after you’re thirty is against the natural order of things and the beginning of the end of civilisation as we know it until it’s been around for about ten years when it gradually turns out to be alright really.

Apply this list to movies, rock music, word processors and mobile phones to work out how old you are.”

Volgens mij gaat dit ook op voor normen en waarden…

Het zojuist verschenen ‘Ik hield van jou’ is het verhaal van de liefde van Jos Barenbrug voor Désirée.

Nee, niet van de liefde tussen Jos en Desirée. Het lijkt alsof Désirée nooit echt van Jos heeft gehouden. Désirée was alles voor Jos – maar hij was nooit alles voor haar.
Zeven jaar waren ze bij elkaar, waarvan ze ook een aantal jaren samenwoonden – met haar twee kinderen. Na zeven jaar werd ze verliefd op een ander (was ze het ooit op Jos??) bij wie ze onmiddellijk introk. Jos bleef in verbijstering, hij dacht dat het wel goed zat.

WAAROM?? Waarom verliet ze me? Die vraag staat centraal in het boek van Barenbrug.
Ondernemer Barenbrug geeft fragmenten uit zijn dagboek en probeert de relatie te analyseren. Het ontbreekt hem doorgaans niet aan reflectie, al gaat hij daar soms ver in.
Hij meent soms echt dat een enkele opmerking het verschil had kunnen maken, al relativeert hij dat dan later weer.
Het is de vertwijfeling van degene die in de steek gelaten is.

Liefdevol schrijft hij over Désirée, maar meer nog over haar dochters die hij een goede opvoeding probeert te geven. Die passages ontroeren, net als de vertwijfelde passages waarin Jos steeds weer de schuld bij zichzelf zoekt.

Jos is een pleaser. Althans zo presenteert hij zich. Hij wil het erg graag goed doen. Zo geeft hij veel cadeaus. Dure, goede spullen, maar ook poenige dingen, zoals flessen wijn met speciale etiketten.
Erg dankbaar komt Désirée niet over. Warmte lijkt aardig te ontbreken bij deze vrouw. Ze is ook erg snel verveeld. Jos schrijft ook dat ze geen geweten heeft, maar hij prijst haar stijl en klasse.
De schrijver lijkt ook bang. Opmerkingen in de trant van “Ik was blij dat D. nu eens trots op mij kon zijn. Alleen om die reden had ik zo mijn best gedaan”, lees je geregeld.

Huwelijksaanzoek
Jos vroeg Désirée ten huwelijk – door middel van een tekst achter een reclamevliegtuigje en een paginagrote advertentie in de Gelderlander. Het zal niet elke vrouw blij maken en ook Désirée niet. Ze geeft pas antwoord als er een journalist van diezelfde krant komt. Barenbrug schrijft:
“Dan geeft D. eindelijk het verlossende antwoord: “Ja, natúúúrlijk ga ik met Jos trouwen.’ Opgelucht tot in mijn tenen juich ik: “Ze heeft ja gezegd! Ze heeft ja gezegd!!” Vervolgens omarm ik de journalist met de woorden: “Ik ben je voor eeuwig dankbaar.” ( Meer info, zie ook: http://www.trouw.nl/tr/nl/5009/Archief/archief/article/detail/2537680/1998/07/10/Ja-natuurlijk-wil-Desiree-trouwen-met-Jos.dhtml )

Van trouwen komt het niet. Citaat: “Ik was van mening dat we in zo’n perfecte harmonie waren, D. en ik, dat ik niet het risico wilde lopen die balans door een huwelijk te verstoren. (…) Ik vond het huwelijk geen bescherming, maar een bedreiging van onze liefde.”

Hij doet een aanzoek, maar wil niet trouwen. In het hele boek komt hij niet meer terug op een mogelijk huwelijk. Het doet vermoeden dat de schrijver iets essentieels heeft weggelaten…
Mensen doen rare dingen in de liefde, ik weet het. Het geeft niet. Een mens oordeelt zo makkelijk van buitenaf. Zo had ik de neiging Jos te willen toeschreeuwen: “Ze houdt niet van je, en heeft nooit van je gehouden!”
Maar wat weet ik er nou van?
Desirées kant van het verhaal kennen we ook al niet. Ik heb het haar wel gevraagd, per e-mail, maar kreeg geen antwoord.

‘Ik hield van jou’ is het verhaal van een tragische liefde. Van een verslaving. Love is the drug, zong Bryan Ferry al, en als we een ding terugzien in dit boek is Ferry’s gelijk.
Ik denk wel eens: veel meer is er niet over liefde te zeggen.

Maar dan hadden we dit mooie boek gemist.

Ik hield van jou : een intiem dagboek /
Jos Barenbrug.
Uitgeverij Aspekt, 2012.
294 pagina’s. EURO 14,95.

http://www.depers.nl/wetenschap/620119/Column-Oprecht-Koreaans-verdriet.html

Citaat: “En dan werden we ook nog gewaarschuwd voor het fenomeen ‘Koreaanse begrafenis’. Want dat was iets heel uitzonderlijks, zo werd ons geruststellend medegedeeld. Wanneer iemand gestorven is, gaan Koreanen, in Noord én Zuid, met groot enthousiasme door het lint. Ze jammeren en snotteren naar hartelust. Met echte emoties heeft het niks te maken, zo klonk het (alweer) geruststellend. Want dat willen we zien bij een begrafenis. Echte emoties. En niks anders. Anders is het voor ons nep, fake. Wat wij westerlingen daarbij echter uit het oog verliezen, is dat vrijwel alle andere volkeren juist ónze begrafenissen, met hun chaotische organisatie en hun schaarse ‘echte’ emoties, juist erg onbeleefd en fake vinden. ”

enz, lees verder via de link.

(Er ontstond bij mij ook ongenoegen over het gezeur over die ‘onechte emoties ‘ van Noord-Koreanen, vandaar dat ik blij ben met deze column. Hoezo onecht? Weten wij dan precies wat echt en onecht is? Dat is knap!)

De site http://www.frontaalnaakt.com was ooit een plaats waar je veel  interessants las. Stukken van Bart Croughs, van Bernadette de Wit, van Peter Breedveld waarin we wat nieuws lazen.Over naturisme, politiek, felle stukken van Hafid Bouazza over de islam, het kon niet op. FN stond pal voor de vrijheid van meningsuiting. Zie: http://www.frontaalnaakt.nl/archives/00000009-5.html

Nu lezen we er al een jaar lang in vrijwel elk stuk van sitebeheerder Breedveld zelf  over zijn ruzie  met Geenstijl. En anders komt het in de reacties wel terug. En elke bezoeker die het niet met de auteur eens is, krijgt vrij snel het verwijt racist of seksist voor zijn kiezen…of je bent dom-rechts.

Theo van Gogh, waar Breedveld zo’n fan van is, zou gruwelen bij een dergelijke gedachtenpolitie.

Ik heb zojuist gereageerd op het stuk ‘ niggabitch’  van Breedveld: http://www.frontaalnaakt.nl/archives/nigger.html”

Een stuk waarin Breedveld o.a. schrijft: ” “Zwarten vormen nog steeds de meest onderdrukte bevolkingsgroep, op vrouwen na. Wie zegt dat dit niet waar is, vindt dat het zwarte bevolkingsdeel zijn achtergestelde positie aan zichzelf te danken heeft: lui, wentelend in het slachtofferschap, misschien zelfs wel behept met een genetisch bepaald, lager IQ.””

Tja, dus als je vraagtekens zet bij zijn stelling ben je een fout mens…je vraagt je ook af hoe hij dit zo zeker weet, en wat voor keiharde feiten hij klaar heeft dat dit onomstotelijk vaststaat (zouden er  geen zwarten zijn die hier heel anders over denken? die bijv vinden dat andere zwarte volkeren hen onderdrukken? ) en dat je geen andere mening mag hebben dan de zijne, want anders….denk je fout.

Ik heb gereageerd op het hele stuk met deze bewoordingen (jammer van een paar taalfoutjes en ik ging maar op een deel in dus):

“De blanke man die heeft het wel helemaal gedaan. Wat een hoeveelheid vooroordelen jegens ‘ de blanke mannen ‘ (letterlijk citaat uit dit stuk, regel 5 van onder, hoewel ik leer dat de moslim , de zwarte ook niet bestaat, is blanke mannen een categorie die je ongestraft over een kam mag scheren. Hoe zou breedveld dit noemen als ik zo over negatief over zwarten zou schrijven?? precies ja, ik voorspel u: racisme).
De blanke man, die van alles zou willen vanuit zijn heersende positie, lees ik – al heb ik mijzelf nog nooit de behoefte gevoeld om mensen voor nigger en niggabitch uit te maken, maar ik word hier op grond van mijn huidskleur en het hebben van geslachtsdeel pik toch eventjes op een hoop geveegd, mij is altijd (o.a. op deze site geleerd, dat niet mag)..

Wat fijn, dat frontaal naakt de mensen voorschrijft wat wel en niet gezegd mag worden. Fijn!
Frontaal Naakt, eens een baken van de vrijheid van meningsuiting, zich kerend tegen het politiek correcte klimaat in NL. Frontaal Naakt, nu zelf in vele stukken: dwingend en opleggend. Voortdurend krijg ik voorgeschreven wat de juiste taal is die ik mag bezigen, net als vroeger van politiek correct links. … eng.”

Benieuwd wat er nu over me heen gaat komen. Of niet, dat kan ook.

door Thomas Slayer
.

Ik heb last van mijn maag, mijn hoofd zeurt aan mijn kop en hoewel niets mij smaakt heb ik de neiging mijzelf de hele dag helemaal vol te proppen.
En drinken, zuipen uit de fles een glas gaat te langzaam.
Op het toilet probeer ik voor de grootste berg stront te gaan die je kan neerleggen.
Plakstront, stinkstront in alle mogelijke kleuren en luchten.
Op mijn wc hangen foto’s van waarschijnlijk populaire radio DJ’s om mijn stoelgang aan te moedigen. Foto’s uit waarschijnlijk populaire weekblaadjes.
Waarom ben ik zo, wat heb ik ?
Heel simpel, Serious Request.

Sinds 2004 worden we voor de feestdagen getreiterd met een bedelkweel die zijn gelijke niet kent.
Nu zijn we wel iets gewend rond de feestdagen want alles met een gironummer komt onder zijn of haar steen vandaan met een ontzettend goed doel en een schrijnend verhaal om uw 13de maand die van hun te maken.
Maar Serious Request is wel de ergste binnen het genre.
Waarom? Serious Request is eigenlijk het Rode Kruis maar dat spreekt geen jongeren aan en voor een week hype hebben je die nodig.
Daarbij weet iedereen met meer dan twee hersencellen dat het Rode Kruis miljarden heeft staan op Zwitserse banken en uw geld dus helemaal niet nodig heeft.
Nog meer? Serious Request wordt aan elkaar geluld door discjockeys.
Dat zijn in oorsprong zielige eenzame rukkers die thuis als kleine rukker eindeloos met een recordertje radiootje spelen in de hoop dat ooit later te mogen gaan doen.
Helemaal niet erg en juist leuk dat eenzame zielige rukkers zich op die manier nog nuttig kunnen maken.
Echter, ze hebben gekozen voor radio. Ze hebben ervoor gekozen om onzichtbaar (wel hoorbaar) door het leven te gaan.
Maar sinds 2004 bestaat er dus zoiets als het Glazen Huis. Nota bene een glazen huis waar de overbetaalde (publiek geld) plaatjesdraaiers een week lang zich laat aangapen door het plebs.
Om het ze “moeilijk” te maken mogen ze niets eten.
Maar om ze niet helemaal te laten creperen, krijgen ze wel alle voeding binnen via uitermate smakelijke gevarieerde shakes, wanneer je niet kauwt is het geen eten.
Gelooft u het nog? We hebben het hier over zeer dik verdienende vaak jongelieden die op school geen knipoog kregen en nu airplay en geld als water verdienen.
Die snuiven, zuipen en hoereren het hele jaar door om vlak voor de kerstorgie even een weekje te ontslakken op uw emoties.
Geef gul uw zure niet eens volledige 13de maand. Haal geld op met je school of vraag een plaat aan voor 100 euro die je thuis gratis hoort.
En iedereen gaat naar het plein. Wat doen? Niets. Staan op het plein. Staan, hangen, bellen met thuis of je al te zien bent, kauwend met een worst in je muil.
En de disc jockeys zijn niet meer anoniem, worden ze eindelijk eens herkend op straat en heeft u misschien geluk op tv te komen wanneer u een verfrommeld tientje in een gleuf van het Glazen Huis propt.
Een week lang ijdelheid van twee kanten voordat we de geboorte van Christus gaan liegen.
Ik moet weer even naar de wc.

In de romantische comedy ‘Serendipity’ 2001) hebben een jongen
en een meisje een zogeheten toevallige ontmoeting. Het
klikt geweldig, maar dan komt het befaamde moment: hoe
verder? Het meisje wil het toeval laten beslissen of ze elkaar
weer zien. Ze wil geen telefoonnummers uitwisselen, maar
het ingewikkeld maken. Ze schrijft het nummer van de jongen op een dollarbiljet
en het hare in een tweedehandsboek.
Beide nummers laat ze in omloop komen.
‘Je moet in voorbestemming geloven. Als we echt soulmates zijn, komen we
elkaar wel tegen,’ zegt ze daarbij.

Geloven in een toevallige ontmoeting, in soulmates, in
niet zoeken, is romantiek uit zelfbescherming. Wanneer je je
partner ‘toevallig’ ontmoet hebt in bijvoorbeeld een café, op
een club, je werk, op straat, dan kun je blijven geloven in je
eigen onafhankelijkheid. Je bent nooit op zoek geweest, maar
uitverkoren. Dit in tegenstelling tot de losers die iets ondernamen.
‘Ach gut, die waren kennelijk op zoek.’
(…)

Het taboe op eenzaamheid en zoeken is een wonderlijk
taboe, want op vrijwel elk ander gebied wordt het zoeken
juist aangemoedigd. Stel je voor dat je een dvd-speler wilt en
afwacht tot je op straat er eentje aangeboden krijgt. Je zou
hopelijk snel inzien dat je gedrag erg dom is. Of je wilt een
baan en kijkt alleen naar wie je ‘toevallig’ een baan aanbiedt.
Bij sommigen gaat het zo, maar voor de meeste mensen geldt
dat ze toch meer hun best moeten doen om werk te vinden.
Niemand die hen dan de norm oplegt dat het ‘toevallig MOET
gaan’.
Vrouwen zeggen vaker dat de liefde vanzelf gaat: meer
dan mannen geloven zij in spirituele voorbestemming. Meer
dan mannen kunnen zij afwachten, omdat mannen het initiatief
moeten nemen.

(…)
De jongen en het meisje in Serendipity vinden elkaar na
enkele jaren terug. Einde film. Het toeval heeft dus gewerkt?
Welnee, de vrouw hanteert die ingewikkelde telefoonnummertruc.
Ze volgt vage, onbewezen voorgevoelens. De man
onderneemt een zeer lange zoektocht langs antiquariaten om
het juiste boek met haar nummer te vinden. Dát zoeken, net
als de prins die op zoek ging naar Assepoester die het glazen
muiltje moest passen, wordt dan weer wél romantisch gevonden.

In de romantische liefde is het ene zoeken het andere niet.
Als een vrouw de man wil, moet de man wél naar haar zoeken.
Dan is hij romantisch. Als zij hem niet wil, geldt de zoekende
man als zielig.

Uit: ‘De liefdesmarkt’ van Renzo Verwer, p.105 en verder.

Laten we wel wezen, veel kerstplaten zijn bagger..die Happy xmas en Last christmas, en naar huis rijden met kerst pffff.

Deze vind ik wel mooi:
http://www.youtube.com/watch?v=sa7Wwmuo9yY
Over een kerstbestand tijdens WO I.

En ja, geweldig nieuws: last christmas van wham en dat verschrikkelijke simply happy wonderful christmas time van dezelfde mccartney zijn me tot nu toe bespaard gebleven (ik zet wel eens toevallig de radio of tv aan, zoek het niet op, lieve schatten)… wooooooot!

Natuurlijk niet de allernieuwste, maar wat is er absurd veel te zien op www.idfa.tv
Mijn favoriet?

Die over de Giro van 1973: Stars and watercarriers. Fascinerende beelden, wonderlijk commentaar. Met Merckx en Fuentes en zowaar ook nog enkele Nederlanders in beeld (quizvraag: wie?).

Bij het verscheiden van Khadaffi is het aardig dit weer eens te zien: http://tegenlicht.vpro.nl/afleveringen/2010-2011/onze-dierbare-dictators.html

Heerlijke opmerking aan het begin al van Luyendijk over een uitspraak van Mark Rutte: “Als je dat zegt dan of snap je het gewoon niet – dat kun je nooit uitsluiten bij ned. politici – of je bent gewoon hypocriet”. Ik lag in een deuk; grofheid jegens ned. politici gaat er altijd goed in bij mij.
En ook verder leerzaam. Het is natuurlijk al vaker gemeld dat we eerst dictators omarmden, later afwezen, al naar gelang de mode…maar toch soms moet je ook wel samenwerken met dictators. Het is ingewikkeld.